Wystawa twórczości Witolda Siwińskiego Dodano: 2010-10-23 16:25:18 kultura WOK

 

Wroniecki Ośrodek Kultury Muzeum Regionalne we Wronkach zaprasza na wystawę twórczości wronieckiego artysty – plastyka śp. Witolda Siwińskiego, której wernisaż odbędzie się dnia 23 października 2010 roku o godzinie 17.00 w Sali Rycerskiej. Wystawie towarzyszyć będzie katalog najlepszych prac artysty sfinansowany przez Urząd Miasta i Gminy Wronki.

W. Siwiński był projektantem i wykonawcą ołtarza głównego w kościele farnym, współtwórcą gotyckiego sklepienia w tej samej świątyni, autorem projektu figury Matki Bożej na Placu Wolności i witraży w prezbiterium kościoła klasztornego franciszkanów. Był człowiekiem wszechstronnie utalentowanym, czego dowodzi różnorodność technik, którymi się posługiwał: projektował wnętrza i elewacje budynków, witryny sklepowe, meble i okładki książek, oprócz tego był grafikiem, rzeźbiarzem a w szczególności malarzem (obrazy i polichromie).

Jeden z niewielu wybitnych artystów żyjących na Wronieckiej Ziemi, 25 października bieżącego roku obchodziłby swoje 99. urodziny.

Powyższy fakt był przyczyną wyznaczenia terminu wystawy i zapoczątkowania szeregu działań związanych z osobą W. Siwińskiego, mających się odbyć w przeciągu nadchodzącego roku. Zwieńczenie prac nastąpi 25 października 2011 roku tj. w rocznicę setnych urodzin artysty.
 
 

Witold Siwiński urodził się 25 października 1911 roku w Tarnówku pod Czarnkowem jako syn Sylwestra i Marcjanny zd. Ratajczak. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę w szkole niemieckiej a po wypędzeniu zaborcy uczęszczał do pięcioklasowej szkoły polskiej, którą ukończył w 1925 roku. W 1927 roku przeniósł się z rodziną do Wronek, zamieszkując w domu przy ul. Sierakowskiej.

W 1931 roku W. Siwiński podjął naukę w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Poznaniu, w klasie o profilu artystycznym. Jednocześnie w tym samym roku, rozpoczął trzy i półroczną naukę zawodu u poznańskiego mistrza malarskiego F. Zacholskiego, u którego przede wszystkim uczył się liternictwa.

Po ukończeniu szkoły został powołany do Wojska Polskiego, z którego zwolniono go po dziesięciu miesiącach służby, z powodu śmierci ojca. Po zaliczeniu egzaminu czeladniczego (1935) z rzemiosła malarskiego z odznaczeniem, podjął pracę w Poznaniu, którą wykonywał do 1939 roku.

W latach 1937-1939 należał do wronieckiego chóru „Lutnia” i działającej przy nim sekcji teatralnej, w której zarówno występował, projektował i wykonywał scenografię oraz reżyserował (np. przedstawienie pt. „Skalmierzanki”, ”Słowik”).

27 sierpnia 1939 roku W. Siwiński otrzymał rozkaz mobilizacyjny wzywający do stawienia się w Warszawie do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. Po klęsce wrześniowej, uciekając z transportu wywożonych do Niemiec, przedostał się do Wronek, gdzie został przez okupanta wyznaczony do pracy w zawodzie malarskim. Od stycznia 1945 roku pracował jako funkcjonariusz P.C.K we Wronkach, gdzie zajmował się ewidencją poległych i zaginionych. W pierwszych miesiącach po wyzwoleniu kraju należał do Obywatelskiej Straży Porządkowej.

29 kwietnia 1945 roku W. Siwiński zawarł związek małżeński z Teodozją zd. Kaczmarek. W roku 1946 wstąpił do wronieckiej orkiestry kameralnej „Salonówka”, gdzie do końca życia grał pierwsze skrzypce. Po kursie przygotowawczym podjętym w 1945 roku w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych w Poznaniu, w roku 1946 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na wydziale malarstwa i grafiki, którą ukończył w grudniu 1949 roku. W listopadzie tego roku zaliczył praktykę wykonując w ciągu trzech miesięcy prace przy polichromii zabytkowego kościoła w Opalenicy. W tym samym miesiącu uzyskał absolutorium w specjalności malarstwo sztalugowe i ścienne. 13 grudnia 1949 roku, uchwałą Rady Wydziału, otrzymał wyróżnienie za malarstwo ścienne i rysunek.

Po ukończeniu studiów podejmował się różnych zadań, między innymi wykonywał projekty elewacji i wnętrz (np. Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy im. Edmunda Calliera w Szamotułach wraz z dwoma medalionami na elewacji przedstawiającymi Wacława z Szamotuł i Edmunda Callier wykonanymi w technice sgraffito oraz banku w Obrzycku) a także witryn sklepowych w Szamotułach. Projektował loga (np. Koła Związku Nauczycielstwa Polskiego i Obornickiej Fabryki Mebli), płaskorzeźby (np. herby miast powiatu szamotulskiego znajdujące się w sali posiedzeń Starostwa Powiatowego w Szamotułach, czy Matka Boska Ostrobramska). Zaprojektował również i wykonał stoiska i elementy dekoracyjne na wystawę rolniczą w Szamotułach. W czasie PRL w konspiracji malował niewielkich rozmiarów twarze i ręce świętych, które potem naszywane były na nowo wykonane sztandary i feretrony i wywożone do Polonii w USA.

Znaczną część swojego życia i pracy twórczej W. Siwiński poświęcił wronieckiej farze. Na prośby księdza P. Stróżyńskiego wykonywał liczne prace przy remontach kościoła a w szczególności jego regotyzacji. Był też jednym z trzech autorów projektu rekonstrukcji sklepienia gotyckiego w prezbiterium. Do największych jego dzieł należy projekt i wykonanie skrzyni ołtarza głównego (malowane kwatery i płaskorzeźby) a także projekt tabernakulum, płyty pamiątkowej księdza J. Jasika, balasek, zacheuszków, licznie odrestaurowane obrazy i wiele innych. W pierwszym roku po wojnie stworzył żłóbek, do którego wykonał siedemdziesięciocentymetrowe, naturalistyczne, gliniane rzeźby. Jest także autorem polichromii w kaplicy na cmentarzu parafialnym.

Dla Kościoła oo. Franciszkanów we Wronkach przygotował kartony trzech witraży (dwa w prezbiterium i jeden w oratorium). W 1947 roku na wronieckim Placu Wolności stanęła figura Matki Bożej wg jego projektu, a dla kościoła w Biezdrowie został wykonany szkic chrzcielnicy (niezrealizowany).

W 1954 roku wykonał szereg polichromii w kościele w Kiełczygłowie opisujące życie i cuda św. Franciszka oraz sgraffito przedstawiających Mękę Pańską. Inne sakralne dzieła artysty można oglądać w kościołach w Kruszewie, Gólczu czy Kamieniu Pomorskim.


W maju 1958 roku W. Siwiński wstąpił do sekcji motorowej wronieckiego koła Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego.

11 lipca 1960 roku zdobył I nagrodę w konkursie na odznakę i dyplom „Za zasługi w rozwoju miasta Szamotuł”.

W latach 1956-1964 należał do Towarzystwa Miłośników Kultury Ziemi Szamotulskiej, był również członkiem Komisji Oświaty Miejskiej Rady Narodowej we Wronkach. Należał także do wronieckiej Ochotniczej Straży Pożarnej.

Wśród spuścizny, którą pozostawił znajduje się wiele projektów, opisów, wzorów ornamentyki o motywach ludowych. Projektował również okładki publikacji i meble.

W. Siwiński swoje obrazy prezentował na wystawach organizowanych przez Biuro Wystaw Artystycznych i Związek Polskich Artystów Plastyków w Poznaniu, którego był członkiem oraz w Muzeum Ziemi Szamotulskiej (19 grudnia 1964 roku – wystawa twórców związanych z ziemią szamotulską i 18 września 1965 roku – wystawa pośmiertna).

Miał pięcioro dzieci: Danuta (1946-2000), Zbigniew (1947), Adam (1949), Tomasz (1951) i Maria Jolanta (1959).

Witold Siwiński zmarł 17 lipca 1964 roku mając 53 lata. Spoczywa na cmentarzu parafialnym we Wronkach.
 

D
aria Wajdeman-Waszyńska
współpraca Piotr Pojasek

 

Komentarze:
Wyślij komentarz:
  Limit: 300 znaków
Brak komentarzy internatuów.

Nowe w galerii

Zobacz więcej

Newsletter

Aby otrzymywać informacje o nowościach
w naszym serwisie, zapisz się do newslettera

Newsletter